Ubych: jeśli 100-lecie Gdyni ma być świętem wspólnym, musi opierać się na prawdzie

"Podczas uroczystej sesji z okazji 100-lecia Gdyni wydarzyło się coś, co trudno było zaplanować, a jeszcze trudniej zignorować. Coś, co ukazało napięcie między narracją a pamięcią, między bieżącą polityką a rzeczywistością, która żyje w ludziach." - podkreślił Jakub Ubych, radny Gdyni.

Wojciech Szczurek - człowiek z Gdyni!

Spotkanie w Teatrze Muzycznym być może miało mieć podniosłą i rocznicową atmosferę... Jednak stało się PR-owym popisem prezydentki i przewodniczącego. W tym wszystkim gdzieś zagubili się mieszkańcy. A przede wszystkim jeden człowiek - Gdynianin z rodziny z tradycjami i wielkimi zasługami dla miasta, prezydent przez ponad ćwierćwiecze istnienia Gdyni - człowiek, które mieszkańcy zawdzięczają dynamiczny rozwój.

Dziś (i w trakcie kampanii wyborczej) nadal krzykliwa grupka próbuje dyskredytować byłego prezydenta. Najtragiczniejsze w tym jest to, że część z nich to obecne ekipa władzy, która kompletnie nic nie dołożyła od siebie w minionych trzydziestu latach. Zawsze krytykowali, a jak szli do wyborów to deklarowali "nowy, wspaniały świat". Jak jest - mieszkańcy widzą i doświadczają codziennie. Koncert (czyli przysłowiowe igrzyska) okazał się ważniejszy niż odśnieżanie miasta. Pokazuje to, że organizacyjnie Gdynia leży, a osoby nią zarządzające kompletnie nie mają pomysłu i nie potrafią optymalnie prowadzić miasta. To smutne...

Jakub Ubych podsumowując uroczystą sesję odniósł się do tego, co działo się w Gdyni już w wolnej Polsce, w okresie, kiedy Wojciech Szczurek był prezydentem miasta.

Władze chciały wymazać, nie udało się!

"Przez niemal całe wydarzenie nie padło nazwisko człowieka, który przez 26 lat był Prezydentem Gdyni. Człowieka, którego decyzje, niezależnie od ocen, współtworzyły kształt miasta. Gdyby nie wystąpienie, jedno zdanie wypowiedziane przez Barbarę Nowacką, nazwisko prezydenta Wojciecha Szczurka nie wybrzmiałoby wcale.

A gdy wybrzmiało to sala zareagowała natychmiast. Najdłuższa owacja całego wydarzenia. Oklaski bez scenariusza i bez podziałów. Był to moment, w którym możemy powiedzieć: "wspólnota", taka prawdziwa.

Chwilę później przedstawiciel Stowarzyszenia Filmowców Polskich, odbierając Medal im. Eugeniusza Kwiatkowskiego, mówił o fundamentach Gdyni. O decyzjach, projektach i inwestycjach, które miały swoich autorów. Wymieniał je spokojnie, rzeczowo. To nie była publicystyka, a faktografia zakończona podziękowaniem "dla Wojtka".

W obrazach towarzyszących prezentacjom pojawiały się miejsca, które jeszcze niedawno były przedmiotem politycznego sporu: Park Centralny, Pomorski Park Naukowo-Technologiczny, obszar dawnego Dalmoru, Orłowo. Miejsca realne, funkcjonujące i osadzone w tkance miasta. Padał postulat wpisu modernistycznego Śródmieścia Gdyni na listę UNESCO, projekt, którego nie byłoby bez Marka Stępy - to element długiego procesu, nie jednorazowej decyzji.

Wielokrotnie w czasie okołokampanijnym słyszeliśmy, że w PPNT są pustki, że klimat dla przedsiębiorczości się skończył. Tymczasem w wypowiedziach przedsiębiorców, pokazanych podczas sesji, wybrzmiewało coś dokładnie odwrotnego: stabilność, zaplecze, relacje i narzędzia, które przez lata budowały środowisko rozwoju.

Gdynia ma sto lat. Odejmując czas wojny i twardego komunizmu, zostaje historia miasta, które w ogromnej części swojego nowoczesnego istnienia było prowadzone przez jednego włodarza. Można tę historię oceniać różnie. Można ją reinterpretować, stawiać pytania. Ale nie da się jej wymazać, ona istnieje w przestrzeni, instytucjach, rozwiązaniach społecznych, które przez lata były pokazywane jako dobre praktyki dla samorządów w całej Polsce.

Najbardziej wymowny obraz pojawił się jednak już po sesji. W foyer. Gdy do Wojciecha Szczurka ustawiła się nieformalna kolejka. Z uśmiechem, życzliwością i zwykłą ludzką potrzebą rozmowy. To pamięć relacji.

I tu pojawia się pytanie, którego nie sposób ominąć: czy próba przemilczania dorobku ćwierćwiecza miasta w dniu jego stulecia jest gestem odpowiedzialnym? Czy służy budowaniu wspólnoty, czy raczej jej dzieleniu? Czy licuje z prawdą, czy z doraźną potrzebą narracyjną?

Miasta, zwłaszcza takie jak Gdynia, nie buduje się od zera co cztery czy pięć lat. Miasta są procesem, sumą decyzji, błędów, sukcesów i ciągłości. Próba amputowania fragmentu tej historii nie sprawia, że on znika. Sprawia jedynie, że wspólnota reaguje instynktownie.

Jeśli 100-lecie Gdyni ma być świętem wspólnym, musi opierać się na prawdzie, nawet jeśli jest ona niewygodna. Prawda buduje zaufanie, a bez zaufania nie ma ani samorządu, ani miasta z morza i marzeń." - konkretnie i podpierając się niezaprzeczalnymi faktami Jakub Ubych przedstawił sytuację.

Najważniejsza jest reakcja mieszkańców

Nieprzewidziane przywołanie Wojciecha Szczurka przez ministrę Barbarę Nowacką i reakcja zebranych w Teatrze Muzycznym uczestników sesji urodzinowej jednoznacznie pokazała, że pamięci i osoby wymazać się nie da!

Ani Aleksandra Kosiorek, ani Tadeusz Szemiot takich oklasków nie dostali. Za to Wojciech Szczurek został nagrodzony wielką owacją. W tym momencie można powiedzieć, że to było jego wydarzenie, a Kosiorek i Szemiot to przypadkowe osoby, które akurat przechodziły przez scenę. Wielu mieszkańców tak uważa, że obecna kadencja to taki nieprzewidziany event, który ma coś wszystkim uzmysłowić i pokazać, że już nigdy więcej Kosiorków i Szemiotów oraz całego ich dworu, a także tych, którzy zdradzili Szczurka i dziś są "największymi zwolennikami" urzędującej administracji.