Ubych: Gdynia nigdy nie była miastem obojętnym

"Co zostało z miasta marzeń?" - pod takim tytułem odbyła się debata, do której zaproszono dwoje autorów dwóch różnych publikacji o Gdyni: Grzegorza Piątka i Aleksandrę Boćkowską.

Wydarzenie podsumował Jakub Ubych

"O Gdyni znów się mówi. Dwie książki, różne narracje, dwie próby opowiedzenia tego, kim jesteśmy. I bardzo dobrze, że ta debata się toczy. Bo Gdynia nigdy nie była miastem obojętnym.

Praca Grzegorza Piątka przypomina o czymś fundamentalnym, że Gdynia nie była przypadkiem. Nie była inwestycją „jak każda inna”. Była cudem odwagi całego narodu, który po 123 latach zaborów, poturbowanym przez wojny, biednym, niepewnym jutra, a jednak zdolnym powiedzieć: budujemy port. Budujemy okno na świat, przyszłość. To był wspólny zryw godnościowy narodu, który nie chciał już tylko przetrwać, a chciał sięgać ambitnych celów. Z niczego powstało miasto z morza i marzeń i nie był to slogan, a fakt historyczny i emocjonalny fundament naszej tożsamości.

Z książką pani Aleksandry Boćkowskiej w wielu miejscach się nie zgadzam. Nie dlatego, że nie wolno krytykować. Wręcz przeciwnie, Gdynia potrzebuje refleksji. Ale jeśli rozprawiamy się z teraźniejszością, musimy robić to uczciwie i w pełnym kontekście. Rozmowy i pojedyncze głosy nie mogą zastąpić pogłębionej analizy. Nie można wyrywać rytmu serca miasta z jego historii, z wyzwań, z czasu, w którym zapadały decyzje. Nie można spłaszczać dokonań, nie odnosząc się do realiów, z którymi mierzyli się ludzie. Postawienie tezy, że to niemożliwe, iż Gdynia była wyjątkowa przy jednoczesnym braku dogłębnej analizy, z której znamy reportaż.

Czy przez lata Gdynianie mówili, że są szczęśliwymi mieszkańcami? Tak. Potwierdzała to "Diagnoza społeczna" przygotowana pod kierunkiem prof. Janusza Czapińskiego i prof. Tomasza Panka (największe, ogólnopolskie tego typu opracowanie). Oczywiście na przestrzeni lat były błędy i trudne momenty. W ostatnich latach, w wymagającym czasie, ulegliśmy czasem pokusie kolejnego kroku, bez chwili zatrzymania i poprawy.

Wtedy to na arenę lokalnej debaty wkroczył populizm mediów społecznościowych i podpowiadał, że wszystko można naprawić jednym hasłem i kliknięciem

Rzeczywistość szybko pokazała, że świat nie jest w różowych barwach, a odpowiedzialność za miasto to coś więcej niż efektowny post.

Gdynia to miejsce, w którym się urodziłem, a moja rodzina jest tu od przedwojnia. Nie ma miast idealnych. Trzeba dostrzegać mankamenty, błędy, oceniać decyzje. Jednak Gdynia zawsze wyróżniała się jednym: niezgodą na bylejakość i poddanie się. Zamiast narzekać, działać. Zamiast się cofać, sięgać dalej. Nie wstydziliśmy się ambicji, mówiliśmy głośno, że chcemy więcej. W książce możemy przeczytać, że wyjątkowość Gdyni to mit, a dla mnie to wyjątkowość tego, jak czujemy się w nim jako mieszkańcy.

Gdynia to nie tylko przestrzeń, a postawa. To odwaga budowania, nawet gdy inni mówią, że się nie da. To aktywność mieszkańców, którzy nie czekają, aż ktoś za nich coś zrobi. To duma, która nie jest ślepa, ale świadoma i dumna mimo trudności, a nie tylko wtedy, gdy wszystko idzie idealnie.

Możemy się spierać o interpretacje. Możemy różnić się w ocenach. Ale nie pozwólmy, by ktokolwiek odebrał nam przekonanie, że to miasto powstało z marzeń i odwagi i że wciąż ma w sobie ten sam potencjał. Wygodnie jest korzystać z sukcesów ostatnich 35 lat, jednak nie zapominajmy o tych, którzy na to ciężko pracowali i oddali kawałek siebie. Zastanawia dlaczego książka p. Aleksandry Boćkowskiej została wybrana do stworzenia z niej spektaklu na 100-lecie, gdy to właśnie 20-lecie międzywojenne jest fundamentem naszego miasta.

Osobiście będę powtarzał nieustannie: Kocham Gdynię. Bo każdy z nas ma cząstkę tego miasta w sobie."

Jakub Ubych trafnie zdiagnozował niefortunne wybrania książki Boćkowskiej. To publikacja stronnicza, nieobiektywna i przede wszystkim z tezą od samego początku...

Obecna władza skusiła się "produkcją" jak z czasów realnego socjalizmu, kiedy to poeci i pisarze pisali na zamówienie "hymny i peany" na cześć prosowieckich sekretarzy...